VisiCalc – pierwszy elektroniczny arkusz kalkulacyjny dla komuterów osobistych, zaprojektowany w 1978 r. dla komputerów Apple II. Autorami VisiCalca byli Dan Bricklin i Bob Frankston.
danandbob
 Dan Bricklin and Bob Frankston
VisiCalc odniósł duży sukces i zapoczątkował nową gałąź przemysłu informatycznego – była to pierwsza aplikacja, która zyskała miano killer application, oprogramowania, dla którego klienci kupowali cały komputer. VisiCalc wprowadził Apple II do firm rewolucjonizując obliczenia – tysiące firm zdecydowało się na zakupienie kosztującej 3000 dolarów maszyny Apple II tylko po to, aby uruchamiać na niej sprzedawany za 150 dolarów arkusz kalkulacyjny.
 
 

 

 25 lat za kratkami

ciąg dalszy nastąpi...

arkusz kalkulacyjny - program komputerowy służący do wprowadzania danych w postaci tabel i pozwalający na wykonywanie skomplikowanych obliczeń. Wyniki obliczeń mogą być przedstawiane w postaci wykresów. Arkusze kalkulacyjne wykorzystywane są m.in. do kalkulacji finansowych, sporządzania kosztorysów oraz różnego rodzaju podsumowań i raportów. Dokumenty arkusza kalkulacyjnego nazywane są arkuszami.
komórka - podstawowa jednostka funkcjonalna tabeli arkusza. Komórka może zawierać pojedynczą informację (liczbę, tekst, formułę) i reprezentowana jest przez unikalny adres.
adres komórki - połączenie litery oznaczającej kolumnę oraz numeru wiersza, pozwalające jednoznacznie opisać położenie komórki w arkuszu (np. A1, G25, DB40, itp.)
zakres komórek - dwie lub więcej komórek w arkuszu. Zakres tworzą grupy komórek znajdujących się w tym samym wierszu, kolumnie lub prostokątnym bloku arkusza. Adres zakresu komórek tworzymy, podając adres pierwszej (górnej, lewej) oraz ostatniej (dolnej, prawej) komórki, przedzielając je znakiem dwukropka, np. A1:B4, D8:K22, itp.
skoroszyt - w programie Excel jest to plik zawierający wiele arkuszy. Każdy arkusz znajduje się na osobnej stronie i identyfikowany jest poprzez nazwę umieszczoną na zakładce u dołu strony.
Nowe dane mogą być wprowadzane do arkusza na dwa sposoby: bezpośrednio w komórce lub za pomocą paska formuły.
formuła - wpisywany do komórek arkusza wzór, pozwalający wykonywać pewne obliczenia. Formuła rozpoczyna się zawsze znakiem „=”, po którym następują działania matematyczne. Argumentami tych działań są dane z określonych komórek.
pasek formuły - wiersz położony poniżej pasków narzędzi programu, umożliwiający edycję zawartości komórki.
funkcja - wbudowana w program gotowa formuła wykonująca określone obliczenia. Arkusze kalkulacyjne oferują cały arsenał funkcji: matematyczne, finansowe, statystyczne itp.
adresowanie względne – właściwość arkusza kalkulacyjnego, polegająca na zapamiętywaniu położenia komórek względem siebie. Ułatwia przeprowadzanie identycznych operacji na danych znajdujących się w różnych miejscach arkusza. Zamiast wielokrotnie przepisywać tę samą formułę, wystarczy skopiować ją do odpowiednich komórek za pomocą Schowka.
Po skopiowaniu adresy komórek wykorzystywanych w formule zmieniają się automatycznie tak, aby odzwierciedlać przesunięcie formuły w pionie i poziomie względem formuły wyjściowej. Natomiast działania zdefiniowane w formule pozostają takie same.
Gdy adres względny umieszczamy w formule, arkusz traktuje go jako odnoszący się do położenia formuły.
Pociąga to za sobą zapamiętanie wzajemnego położenia adresowanej komórki i komórki z formułą. Gdy taka formuła zostanie później skopiowana w inne miejsce, adresy w wyrażeniu zmienią się tak, by wskazywać cały czas na komórki pozostające w tej samej relacji przestrzennej z komórką formuły. Tak więc adresy w skopiowanej formule odwoływać się już będą do innych komórek, niż adresy formuły wyjściowej. Dzięki adresom względnym nie trzeba przepisywać tej samej formuły wiele razy.
adres bezwzględny (lub absolutny) komórki jest niezależny od położenia formuły i wskazuje zawsze na tę samą komórkę. Adres absolutny składa się z litery kolumny i numeru wiersza poprzedzonych znakami dolara „$”.
adresowanie bezwzględne - adresowanie komórek, które nie zależy od tego, w którym miejscu arkusza znajduje się formuła. Adres bezwzględny stosujemy wtedy, gdy adres komórki nie powinien zmieniać się podczas kopiowania zawierającej go formuły. Z taką sytuacją mamy do czynienia na przykład wtedy, gdy chcemy odwoływać się w kilku formułach do tej samej komórki zawierającej jedną, konkretną wartość. Adres bezwzględny przed nazwą kolumny i numerem wiersza zawiera znak „$”, np. $D$21.
adresowanie mieszane - adresowanie, w którym tylko litera kolumny lub numer wiersza poprzedzone są znakiem „$”. Adresowanie mieszane łączy zalety adresowania względnego oraz bezwzględnego. Taki sposób adresowania pozwala na zachowanie powiązania formuły z wybranym rzędem arkusza (pionowym lub poziomym), nawet po skopiowaniu jej w inne miejsce.
Adresy mieszane stosujemy więc wtedy, gdy formuła, którą chcemy wielokrotnie kopiować, powinna zawierać adresy komórek z jednego tylko wiersza (kolumny) tabeli, przy zmieniającym się względnie adresie kolumny (wiersza).

 

  1. W zakresie rozumienia, analizowania i rozwiązywania problemów uczeń:
    • wymienia etapy rozwiązywania problemów,
    • wyjaśnia, czym jest algorytm,
    • buduje algorytmy do rozwiązywania problemów,
    • wskazuje specyfikację problemu (dane, wyniki),
    • przedstawia algorytm w postaci listy kroków oraz schematu blokowego,
    • tłumaczy, na czym polega sytuacja warunkowa w algorytmie,
    • omawia możliwości wykorzystania arkusza kalkulacyjnego w różnych dziedzinach.
  2. W zakresie programowania i rozwiązywania problemów z wykorzystaniem komputera i innych urządzeń cyfrowych uczeń:
    • wyjaśnia, co to znaczy programować,
    • wyjaśnia, na czym polega iteracja (powtarzanie),
    • stosuje pętlę powtórzeniową w tworzonych programach,
    • stosuje sytuację warunkową w tworzonych programach,
    • wykorzystuje zmienne podczas programowania,
    • tworzy procedury z parametrami i bez parametrów,
    • oblicza największy wspólny dzielnik, wykorzystując algorytm Euklidesa,
    • wskazuje największą liczbę w zbiorze, stosując algorytm wyszukiwania,
    • porządkuje elementy w zbiorze metodą wybierania, połowienia i zliczania,
    • wskazuje różnice pomiędzy kodem źródłowym a kodem wynikowym (maszynowym),
    • wskazuje różnice pomiędzy kompilatorem a interpreterem,
    • wyjaśnia, czym jest arkusz kalkulacyjny, wiersz, kolumna i komórka tabeli,
    • wskazuje adres komórki oraz zakres komórek w arkuszu kalkulacyjnym,
    • samodzielnie buduje formuły do wykonywania prostych obliczeń w arkuszu kalkulacyjnym,
    • stosuje formuły wbudowane w program do wykonywania obliczeń w arkuszu kalkulacyjnym,
    • kopiuje formuły, stosując adresowanie względne, bezwzględne oraz mieszane,
    • sprawdza warunek logiczny w arkuszu kalkulacyjny, korzystając z funkcji JEŻELI,
    • dodaje oraz usuwa wiersze i kolumny w tabeli arkusza kalkulacyjnego,
    • zmienia szerokość kolumn i wysokość wierszy tabeli arkusza kalkulacyjnego,
    • zmienia wygląd komórek w arkuszu kalkulacyjnym,
    • dodaje i formatuje obramowanie komórek tabeli arkusza kalkulacyjnego,
    • scala ze sobą wiele komórek tabeli arkusza kalkulacyjnego,
    • wykorzystuje funkcję zawijania tekstu, aby zmieścić w jednej komórce dłuższe teksty,
    • zmienia format danych wpisanych do komórek arkusza kalkulacyjnego,
    • drukuje tabele utworzone w arkuszu kalkulacyjnym,
    • przedstawia na wykresie dane zebrane w tabeli arkusza kalkulacyjnego,
    • dobiera odpowiedni typ wykresu do rodzaju danych zebranych w tabeli arkusza kalkulacyjnego,
    • wstawia do dokumentu tekstowego tabelę lub wykres arkusza kalkulacyjnego,
    • wstawiając tabelę lub wykres arkusza kalkulacyjnego do dokumentu tekstowego, odróżnia obiekt osadzony od obiektu połączonego,
    • korzysta z algorytmów liniowego, warunkowego oraz iteracyjnego podczas pracy w arkuszu kalkulacyjnym,
    • sortuje dane w tabeli arkusza kalkulacyjnego w określonym porządku,
    • wyświetla tylko wybrane dane w tabeli arkusza kalkulacyjnego, korzystając z funkcji filtrowania.
  3. W zakresie posługiwania się komputerem, urządzeniami cyfrowymi i sieciami komputerowymi uczeń:
    • korzysta z różnych urządzeń peryferyjnych,
    • wyszukuje w internecie informacje i dane różnego rodzaju (tekst, obrazy, muzykę, filmy),
    • sprawnie posługuje się urządzeniami elektronicznymi takimi jak skaner,drukarka, aparat fotograficzny, kamera,
    • prawidłowo nazywa programy, narzędzia i funkcje, z których korzysta,
    • wyjaśnia działanie narzędzi, z których korzysta.
  4. W zakresie rozwijania kompetencji społecznych uczeń:
    • współpracuje z innymi, wykonując złożone projekty,
    • określa etapy wykonywania złożonego projektu grupowego,
    • komunikuje się z innymi przez sieć lokalną oraz przez internet, wykorzystując komunikatory,
    • wysyła i odbiera pocztę elektroniczną,
    • selekcjonuje i ocenia krytycznie informacje znalezione w internecie,
    • omawia najważniejsze wydarzenia w historii rozwoju komputerów, internetu i oprogramowania.
  5. W zakresie przestrzegania praw i zasad bezpieczeństwa uczeń:
    • przestrzega zasad bezpiecznej i higienicznej pracy przy komputerze,
    • wymienia i opisuje rodzaje licencji na oprogramowanie,
    • przestrzega postanowień licencji na oprogramowanie i materiały pobranez internetu,
    • przestrzega zasad etycznych, korzystając z komputera i internetu,
    • dba o swoje bezpieczeństwo podczas korzystania z internetu,
    • przestrzega przepisów prawa podczas korzystania z internetu,
    • wie, czym jest netykieta, i przestrzega jej zasad, korzystając z internetu.

html how 2

HTML

 

w3s

colorpicker

Walidator HTML oraz CSS

© 2021 classroom.pl All Rights Reserved.
DMC Firewall is developed by Dean Marshall Consultancy Ltd