Jak wstawić plik audio w formacie mp3 na stronę WWW?

 Uwaga na przedstawionym niżej obrazku brakuje / w znaczniku zamykającym body na dole strony!audio

Jak wstawić plik wideo w formacie mp4 na stronę WWW?

Uwaga na przedstawionym niżej obrazku brakuje / w znaczniku zamykającym body na dole strony!

wideo

W pierwszym i drugim przypadku gdybym osadzał na stronie np. audio, które mam w folderze z plikiem audio.html to mógłbym wpisać: 

kontrolki

Podobnie jest gdy stronę mam już na serwerze w Internecie. Nie linkuję wtedy raczej obcych stron i plików na innych serwerach.

Dlaczego więc tutaj tak zrobiłem? Chodzi o to żebyście po wpisaniu poleceń mieli widoczny lub słyszalny efekt w swojej przeglądarce.

 Jak wstawić plik wideo z youtube na stronę WWW?

Pod wybranym filmem na youtube.com kliknij Udostępnij. Następnie Umieść.

Skopiuj całą ramkę iframe, która wyświetliła się w okienku do swojego pliku i umieść ją między znacznikami body.

tabelka

Utwórz tabelę wg powyższego wzoru.

<table> </table> - polecenie do utworzenia tabeli

<table border="1"> - tabelka obramowana; domyślne obramowanie nie wygląda tak jak na obrazku wzorcowej tabeli, taka ramka wymaga użycia CSS

<tr> </tr> - znacznik rozpoczyna i kończy wiersz tabeli

<td></td> - znacznik rozpoczyna i kończy komórkę tabeli

<td colspan="2"></td> - takie polecenie spowoduje połączenie dwóch sąsiednich komórek tabeli w jedną

<td rowspan="3"></td> - to polecenie spowoduje połączenie trzech sąsiednich komórek w danej kolumnie, połączona komórka jest długa na trzy wiersze tabeli

W tym zadaniu mamy do czynienia z listami zagnieżdżonymi. Należy pamiętać o zamykaniu znaczników <ol> i <ul> w odpowiednich miejscach.

Utwórz dokument HTML o nazwie lista.html a w nim poniższą listę:

HTML (ang. HyperText Markup Language, hipertekstowy język znaczników) to podstawowy język projektowania stron internetowych. Nie jest to język programowania. Obowiązującym obecnie standardem HTML jest HTML5.

Znacznik (tag) jest to specjalny tekst umieszczony w nawiasach ostrych - np.: <b>. Jest on częścią składni języka HTML i pozwala sterować wyglądem strony. Dzięki niemu możesz np. ustalić kolor tła, rodzaj formatowania tekstu, wstawić obrazek czy tabelę itd. Znacznik nie jest widoczny na ekranie. Widoczne są tylko efekty jego działania (np. wstawienie obrazka).

Poniższe znaczniki są podstawowe dla dokumentów HTML i powinny występować na każdej poprawnej, zgodnej z HTML5 stronie internetowej.

Szkielet (osnowa) dokumentu HTML
<html> <head> </head> <body> </body> </html>

 

Wyjaśnienie znaczenia powyższych znaczników:

  • <html></html> ten znacznik określa ramy dokumentu HTML, a więc jego początek i koniec;
  • sekcja <head></head> tworzy tak zwany nagłówek dokumentu. W tym przykładzie jest on pusty ale powinien obowiązkowo zawierać kilka informacji. W wersji minimum są to: strona kodowa, tytuł, oraz słowa kluczowe i opis strony;
  • sekcja <body></body> to tak zwane ciało dokumentu, tutaj umieszczamy treść. O ile sekcja head pełni rolę czysto informacyjną i jej zwartość (poza tytułem, który przeglądarka wyświetla na pasku tytułu) można obejrzeć tylko w źródle strony, o tyle zawartość body jest w całości wyświetlane w oknie przeglądarki.

Przedstawione niżej znaczniki HTML występują na wielu stronach internetowych ale nie wszystkie są zalecane przez najnowszą specyfikację HTML5. Warto je jednak poznać.

<title> </title> Ten znacznik wykorzystuje się do wpisania tytułu strony wyświetlanej na pasku tytułowym przeglądarki

<br> - zejście do nowej linii
<b> </b> - pogrubienie
<i> </i> - pochylenie, kursywa, italik
<u> </u> - podkreślenie
<hr> - linia pozioma
<img src="/nazwapliku.jpg"> - UWAGA! przed nazwą pliku nie ma tego ukośnika, wstawianie obrazka, którego plik źródłowy znajduje się w tym samym folderze (katalogu) co plik html strony, zwróć uwagę na wielkość liter w nazwie, brak polskich znaków, spacji, a szczególnie na rozszerzenie nazwy pliku graficznego (najczęściej jpg lub png lub gif)
<a href="https://www.wp.pl">WP</a> - wstawienie linku do strony wp.pl znajdującej się w internecie, zwróć uwagę na literki https (nie wszystkie strony mają protokół https, mogą mieć http); link do strony lokalnej nie musi mieć "https://www" wystarczy sama nazwa pliku i jego rozszerzenie, najczęściej html

<body bgcolor="green"> - ustalenie koloru tła strony na zielony

<font size="7">napis</font> ustalenie wielkości fontów na maksymalną 

<font color="red"> - ustalenie koloru czcionki na czerwony
<font face="arial"> - ustalenie kroju czcionki na Arial

<img src="/nazwapliku.jpg" width="300"> - ustalenie wielkości obrazka na 300 pikseli

UWAGA! przed nazwą pliku nie ma tego ukośnika

<p> </p> - paragraf, akapit

<p align="center">treść akapitu</p> - wyśrodkowanie akapitu

<p align="right">treść akapitu</p> - akapit do prawej

<p align="left">treść akapitu</p> - akapit do lewej

<p align="justify">treść akapitu</p> - akapit wyjustowany

Pierwsza strona serwisu www zawsze musi nazywać się index.html bo inaczej przeglądarka nie znajdzie strony, mimo poprawnego adresu.

lista uporządkowana

<ol> </ol> - znacznik otwierający i zamykający listy uporządkowanej, domyślna lista jest numerowana cyframi arabskimi

<li></li> - każda kolejna pozycja listy zaczyna się i kończy takim znacznikiem

<ol type="a"> - taki znacznik otwierający dla listy uporządkowanej uruchamia numerowanie małymi literami alfabetu łacińskiego

<ol type="A"> - j.w. ale wielkie litery

<ol type="I"> - j.w. ale cyfry rzymskie

lista nieuporządkowana

<ul> </ul> - znacznik otwierający i zamykający listy nieuporządkowanej, domyślna lista posiada punktor - czarna kropka

<li></li> - każda kolejna pozycja listy zaczyna się i kończy takim znacznikiem

<ul type="circle"> - taki znacznik otwierający listy nieuporządkowanej spowoduje wyświetlenie punktora - biała kropka

<ul type="square"> - taki znacznik otwierający listy nieuporządkowanej spowoduje wyświetlenie punktora - czarny kwadrat

<ul type="disc"> - taki znacznik otwierający listy nieuporządkowanej spowoduje wyświetlenie punktora - czarna kropka (domyślny)

 
Sieć to zespół komputerów połączonych ze sobą w taki sposób, że możliwa jest wymiana informacji między nimi.

Do podłączenia komputera do sieci potrzebne są 3 elementy:
* karta sieciowa
* oprogramowanie sieciowe
* medium transmisji

Budowa sieci
• okablowanie pomieszczenia lub budynku
• zamontowanie kart sieciowych w komputerach
• zainstalowanie sterownika karty sieciowej
• zainstalowanie protokołu sieciowego np. TCP/IP
• skonfigurowanie sieci na wszystkich klientach sieci

Rodzaje stacji sieciowych
* stacje robocze – stacje obsługiwane przez operatorów
* serwery – stacje bezobsługowe

Podział sieci ze względu na medium transmisji:
1) przewodowe, w których do połączenia komputerów i transmisji (wymiany) danych stosuje się przewód (np. skrętkę, kabel koncentryczny lub światłowód)

Zalety: niskie koszty instalacji, odporność na uszkodzenia mechaniczne i zakłócenia

Wady: trudność w zlokalizowaniu uszkodzeń kabla i unieruchomienie całego odcinka sieci w razie awarii


2) bezprzewodowe, w których do połączenia komputerów i transmisji danych używa się np. fal radiowych, mikrofal lub podczerwieni.

Zalety: brak kabli łączących, możliwość przemieszczania komputerów i całej sieci

Wady: ograniczony zasięg sieci, możliwość wystąpienia zakłóceń oraz przechwycenia danych


Podział sieci ze względu na sposób komunikowania się komputerów

sieć typu każdy z każdym (P2P, peer to peer). W takiej sieci wszystkie komputery są równorzędne, w sieci nie ma serwera, ale wszyscy mogą korzystać z udostępnionych zasobów innych komputerów i drukarek. W sieciach takich jest niski poziom bezpieczeństwa i duże ryzyko awarii.
sieć typu klient-serwer. Jeden z komputerów pełni rolę nadrzędną - serwera. Na nim instaluje się sieciowy system operacyjny i przechowuje dane i programy udostępniane stacjom roboczym (klientom). Osoba nadzorująca pracę serwera to administrator. Przyznaje on poszczególnym użytkownikom określone prawa do korzystania z zasobów.

 

Serwer - wydzielony w sieci komputer udostępniający swoje zasoby innym komputerom (klientom). Serwer służy do zarządzania pracą sieci.
Serwer dedykowany - gdy serwer tylko zarządza siecią i nie ma możliwości pracy na nim.
Serwer niededykowany - zarządza pracą sieci i dodatkowo można na nim normalnie pracować.


Jakie zasoby może udostępniać serwer?
• pliki (serwer plików)
• aplikacje (serwer aplikacji)
• drukarki (serwer druku)
• strony WWW (serwer stron)
• bazy danych (serwer baz danych)

 
Topologia sieci: sposób fizycznego połączenia komputerów w sieć na określonym obszarze.


Sposoby łączenia komputerów w sieć (topologie sieci):

1) topologia magistrali (szynowa, bus) - wszystkie komputery podłącza się do jednego kabla za pomocą trójników. Na końcu kabla umieszcza się terminatory blokujące odbicia sygnału.
Zaleta: prosty i tani sposób instalacji, mała ilość kabli, brak dodatkowych urządzeń i serwera, łatwa instalacja dodatkowych komputerów.
Wada: trudność zlokalizowania przyczyny awarii, mała szybkość wymiany informacji, niebezpieczeństwo wystąpienia dużej ilości kolizji w sieci, uszkodzenie magistrali powoduje unieruchomienie całej sieci, wzrost liczby dołączonych komputerów zwalnia sieć i potęguje kolizje.

 

2) topologia gwiazdy (star) - wszystkie komputery w sieci podłącza się do koncentratora (huba), pracą sieci steruje serwer.
Zalety: możliwość dołączania i odłączania w każdej chwili komputera do koncentratora, szybka lokalizacja awarii, centralne sterowanie pracą sieci, duża szybkość transmisji przy szybkim serwerze.
Wady: wysokie koszty utworzenia sieci (duże ilości kabla, hub i serwer), konieczność obsługi sieci przez administratora, uzależnienie działania sieci od sprawności serwera.

 

3) topologia pierścienia (ring) - komputery są połączone w obwód zamknięty i kolejno aktywowane przez pakiet aktywizujący zwany tokenem. Token przydziela każdej stacji limit czasowy na wysyłanie informacji.
Zaleta: małe zużycie kabla, przewidywalny czas oczekiwania na dostęp do sieci, wydajna transmisja danych.
Wada: uszkodzenie kabla lub komputera powoduje unieruchomienie całej sieci, trudno znaleźć przyczyny awarii.

 

4) topologia drzewiasta (tree) zwana też hierarchiczną gwiazdą, stosowana jest w sieciach w całości opartych na skrętce. Budowa sieci jest podobna do topologii gwiazdy, z tą różnicą, że na jej zakończeniach zamiast stacji roboczych mogą być przyłączone kolejne koncentratory, do których przyłączamy kolejne stacje. Dzięki temu możemy budować naprawdę duże i wydajne sieci.


Podział sieci ze względu na zasięg

sieć lokalna (LAN) - to komputery połączone w obrębie jednego pomieszczenia lub budynku, sieć okablowana zazwyczaj za pomocą skrętki lub przewodu koncentrycznego. Czasami bywa bezprzewodowa (WLAN)
sieć metropolitarna (MAN) - ma zasięg do 50 km, obejmuje zazwyczaj miasto lub osiedle. Medium transmisyjnym są w niej zazwyczaj światłowody. Przykładem może być sieć poznańska POZMAN, rzeszowska RESMAN, warszawska WARMAN itp.
sieć rozległa (WAN) łączy miliony komputerów na świecie, składa się z wielu połączonych sieci LAN i MAN. Przykładowa sieć WAN to Internet.


Korzyści stosowania lokalnej sieci komputerowej
• korzystanie ze wspólnych urządzeń np. drukarki, modemu
• korzystanie ze wspólnego oprogramowania zainstalowanego na serwerze
• zespołowa praca nad wspólnymi dokumentami
• przesyłanie informacji między komputerami

Wady stosowania lokalnej sieci komputerowej
• duże koszty instalacji
• konieczność zatrudnienia administratora sieci
• zwiększone ryzyko nieuprawnionego dostępu do danych

 
Przeglądarka internetowa to program pozwalający przeglądać strony w WWW.
Popularne przeglądarki to: Google Chrome, Microsoft Edge, Mozilla Firefox, Opera, Safari
main desktop browser logos 
Portal internetowy - rodzaj rozbudowanego serwisu informacyjnego, dla którego nośnikiem jest Internet. Zazwyczaj portal internetowy zawiera dział aktualnych wiadomości, pogody, katalog stron www, chat oraz mechanizmy wyszukiwania informacji w nim samym lub zewnętrznych zasobach Internetu (wyszukiwarki internetowe). W celu przyciągnięcia większej ilości użytkowników portale oferują darmowe konta e-mail i miejsce na strony WWW. Popularne polskie portale to: wp.pl, onet.pl i interia.pl.
 
Katalog stron WWW - duży zbiór adresów internetowych pogrupowanych tematycznie.
 
Wyszukiwarka internetowa - program lub strona internetowa, której zadaniem jest ułatwienie użytkownikom Internetu znalezienie informacji w sieci. Najpopularniejsza to www.google.pl, bing.com
 
Korzyści istnienia Internetu: możliwość łatwego wyszukiwania informacji na każdy temat, ułatwienie porozumiewania się i rozwijania zainteresowań z różnych dziedzin, pozwala na wymianę doświadczeń w danej dziedzinie i korzystanie z porad fachowców, pozwala na udział w kursach, szkoleniach i seminariach on-line.
 
Zagrożenia w sieci: niewiarygodne, niesprawdzone informacje na stronach WWW; strony eksponujące pornografię, przemoc, nienawiść, fałszywy, negatywny obraz świata; listy elektroniczne mogą zawierać wirusy, robaki, programy szpiegujące, spam (niechciane, niezamawiane informacje, reklamy); znajomości internetowe bardzo często prowadzą do rozczarowań, bo osoby poznane na żywo odbiegają od naszych wyobrażeń o nich podczas pogawędek w sieci; transakcje finansowe odbywane za pośrednictwem sieci stwarzają zagrożenie przejęcia poufnych informacji o numerach naszych kont i kart kredytowych, towar zakupiony w Internecie to często zakup "kota w worku"; podczas rozmów w sieci może dochodzić do zastraszania, obrażania lub nakłaniania do określonych działań przy błędnym założeniu anonimowości  i bezkarności osób toczących pogawędki.
 
Usługi internetowe: WWW, poczta elektroniczna, FTP, grupy dyskusyjne, rozmowy w sieci, telnet

WWW (World Wide Web) to najpopularniejsza usługa Internetu pozwalająca na przeglądanie dokumentów WWW zawierających tekst, grafikę, wideo i dźwięk.
poczta elektroniczna - usługa internetowa pozwalająca na wysyłanie informacji drogą elektroniczną. Aby wysłać wiadomość trzeba mieć konto pocztowe (e-mailowe) i połączenie z Internetem.
Adres e-mail ma unikatową w skali całego Internetu nazwę. Ma on postać symbolu i składa się z dwóch części przedzielonych znakiem "@"(czytaj at). Przed znakiem @ znajduje się identyfikator skrzynki pocztowej użytkownika, a za nim umieszczony jest adres serwera, w którym ta skrzynka się znajduje.
FTP (ang. File Transfer Protocol - protokół transmisji plików) to protokół umożliwiający wymianę plików między komputerami w sieci. Przy jego pomocy możemy np. wysłać swoją stronę WWW na serwer i opublikować ją w sieci.
IRC - (Internet Relay Chat) to narzędzie do porozumiewania się "na żywo" w sieci Internet. Obecnie istnieje wiele innych sposobów na prowadzenie pogawędek internetowych, ale usługa IRC była pierwszym tego typu narzędziem w sieci. Dziś popularniejsze są komunikatory (Messenger, Discord, WhatsApp itp.), czaty, aplikacje do wideokonferencji, bramki SMS, telefonia internetowa ( Voice over IP, w skrócie VoIP to technologia służąca do przesyłania głosu poprzez sieć).
Lista dyskusyjna to forma internetowej grupy dyskusyjnej polegającej na automatycznym rozsyłaniu e-maili przysyłanych na adres listy do osób, które zdecydowały się na zapisanie się do takiej listy.
Telnet jest usługą (programem) pozwalającą na zdalne połączenie się komputera (terminala) z oddalonym od niego komputerem (serwerem) przy użyciu sieci, wykorzystując do tego celu protokół TCP\IP. Umożliwia on zatem ustanowienie użytkownikowi zdalnej sesji na serwerze tak jak gdyby siedział tuż przed nim.

Oprócz wyżej wymienionych, Internet umożliwia dostęp do szerokiej gamy usług takich jak m.in.:

* komunikatory internetowe (np. Skype, WhatsApp, Facebook Messenger)
* telefonia internetowa (VoIP)
* radio internetowe
* telewizja internetowa
* telekonferencje
* faksowanie
* sklepy internetowe
* aukcje internetowe np. Allegro, eBay
* giełda internetowa
* bankowość elektroniczna
* gry online

e-banki to banki świadczące swe usługi w Internecie i za pośrednictwem sieci, czyli bez potrzeby tworzenia oddziału bankowego, zatrudniania kasjerów itp. Za pośrednictwem e-banku można przeprowadzić transakcję siedząc przed  komputerem.
e-nauka to usługa polegająca na nauczaniu na odległość. Student przechodzi pełen kurs nie odchodząc od swego komputera. Bardzo często w oparciu o usługę e-nauka odbywają się studia zaoczne. Popularne platformy e-learningowe to: Moodle, Olat, Fronter itp.
e-praca to forma zarabiania z wykorzystaniem Internetu w zawodach, które nie wymagają fizycznej obecności pracownika w zakładzie pracy.
e-zakupy to forma kupowania na odległość w wirtualnym sklepie bez konieczności wychodzenia z domu w sklepach oddalonych od nas o setki czy tysiące kilometrów.
 

ASCII (czyt. aski, skrót od ang. American Standard Code for Information Interchange) – siedmiobitowy system kodowania znaków, używany we współczesnych komputerach oraz sieciach komputerowych, a także innych urządzeniach wyposażonych w mikroprocesor. Przyporządkowuje liczbom z zakresu 0−127: litery alfabetu angielskiego, cyfry, znaki przestankowe i inne symbole oraz polecenia sterujące. Na przykład litera „A” jest kodowana jako liczba 65, a znak spacji jest kodowany jako 32. Większość współczesnych systemów kodowania znaków jest rozszerzeniem standardu ASCII np. UNICODE.

Kodowanie znaków przebiega jak gdyby w dwu etapach.

W pierwszym etapie, przyjmowane są umowne wartości liczbowe z tego zakresu jako kody poszczególnych znaków (liter, cyfr, nawiasów, znaków interpunkcyjnych i specjalnych, znaków sterujących). Zobacz https://pl.wikipedia.org/wiki/ASCII

ascii

W drugim etapie przyjęte liczbowe kody znaków przedstawiane są w postaci dwójkowej. Mamy tutaj następujące przyporządkowania:

ascii2

W kodzie ASCII podstawowym znakom i tzw. znakom sterującym (znaki sterujące pracą komputera) przyporządkowane są kody dwójkowe liczb od 0 do 127. Kody dwójkowe liczb od 128 do 255 stanowią tzw. rozszerzony zestaw znaków, zawierają m.in. znaki semigraficzne (np. znaki do kreślenia ramek) i znaki narodowe (np. polskie znaki diakrytyczne).

 

Najważniejsze informacje o kodach ASCII:

  • kody od 0 do 31 stanowią znaki sterujące pracą komputera (ekranem i drukarką). Są to znaki specjalne i nie mają odpowiednika w alfabecie,

  • kody od 32 do 127 zawierają:

    • kody cyfr - od 48 (zero) do 57 (dziewięć),

    • kody wielkich liter alfabetu angielskiego – od 65 (A) do 90 (Z),

    • kody małych liter alfabetu angielskiego – od 97 (a) do 122 (z),

    • kody pozostałych znaków (spacji, nawiasów, znaków interpunkcyjnych)

  • dla kodów od 127 do 255 istnieją różne standardy kodowania.

Kodując znaki za pomocą przedstawionego kodu ASCII można zapisywać w pamięci komputera dowolne teksty.

Binarny to znaczy oparty na dwójkowym systemie liczenia.

Na co dzień używamy dziesiętnego systemu liczenia (korzystającego z 10 cyfr od 0 do 9). Ale komputery używają systemu, w którym są tylko dwie cyfry: 0 i 1. Właśnie taki system nazywa się binarnym.

Dlaczego sięgamy do systemu binarnego?
Po pierwsze dlatego, że taki system jest łatwo reprezentować w elektronice: 1 to obecność napięcia w jakimś elemencie mikroprocesora, a 0 to brak napięcia. 1 to dołek wypalony w pewnym miejscu płytki CD albo DVD, a 0 to brak takiego dołka. 1 to błysk światła wędrujący światłowodem, 0 to brak takiego błysku w momencie, kiedy jest oczekiwany. Przykłady można by mnożyć. Cyfry binarne skutecznie i tanio można reprezentować, podczas gdy w systemie dziesiętnym trzeba by było znaleźć taki sposób odwzorowania, żeby używany sygnał kodował i różnicował wszystkie cyfry od 0 do 9, co jest trudniejsze i kosztowniejsze.


System binarny odznacza się bardzo dużą odpornością na zakłócenia. Każde urządzenie techniczne narażone jest na to, że różne czynniki zewnętrzne i wewnętrzne mogą zniekształcać sygnały, które w takim systemie są wykorzystywane. Właśnie te czynniki nazywamy zakłóceniami. Pod wpływem zakłócenia sygnały o celowo małych wartościach mogą swe wartości w sposób niekontrolowany zwiększyć. Mówimy wtedy, że jakieś zewnętrzne źródło (na przykład sieć energetyczna) „wsiało" nam do naszej aparatury fałszywe sygnały. Czasem z kolei taki sygnał, który powinien mieć dużą wartość, traci część swojej energii i ulega stłumieniu. To też brzydkie zakłócenie, chociaż tu najczęściej winne są czynniki wewnątrz rozważanej aparatury.

Niezależnie od tego, jakie jest pochodzenie zakłócenia i jaka jest jego natura – sygnał, który musiałby reprezentować cyfry od 0 do 9, mógłby tym zakłóceniom ulec, czyli mógłby zostać przekłamany. Zewnętrzne zakłócenie, indukujące w naszym aparacie dodatkowe napięcia, mogą sprawić, że słaby sygnał oznaczający cyfrę 2 pod wpływem zakłócenia zwiększy się i będzie interpretowany jako cyfra 3. Z kolei zakłócenia tłumiące mogą sprawić, że duży sygnał oznaczający 9 zostanie zmniejszony i będzie traktowany jak 8.

Jest jednak jeszcze jeden znaczący argument przemawiający za tym, żeby słowo „cyfrowe" utożsamiać ze słowem „binarne". Tym argumentem jest prostota arytmetyki dwójkowej. Działania arytmetyczne w systemie, w którym każda liczba składa się tylko z samych zer i jedynek, są bardzo proste. Na przykład tabliczka mnożenia. Zapewne każdy z Państwa pamięta, jak wiele trudu wymagało jej opanowanie na początku nauki arytmetyki w szkole podstawowej! Tymczasem w systemie binarnym cała tabliczka mnożenia sprowadza się do jednej reguły:

1 x 1 = 1

To wszystko! Żadnych innych cyfr poza 0 i 1 w tym systemie nie ma, a cokolwiek mnożone przez zero – zawsze daje zero (w każdym systemie), więc nie ma potrzeby tego zapisywać w formie oddzielnych formuł.


Podobnie z dodawaniem. Dodanie do czegokolwiek zera nic nie zmienia. Zatem jedyna reguła arytmetyczna, którą trzeba uwzględnić, jest następująca:

1 + 1 = dwa (binarnie to 10)

Drobnym problemem w tej regule jest fakt, że w systemie binarnym nie ma cyfry „dwa", trzeba więc w podanej regule uwzględnić liczbę „dwa", która jest dwucyfrowa.


We współczesnych obliczeniach istnieją dwa odrębne światy: świat ludzi, w którym używamy i będziemy używali liczb dziesiętnych, oraz świat urządzeń cyfrowych (komputerów, laptopów, tabletów, smartfonów), w których wszystko opiera się na systemie dwójkowym. Na szczęście urządzenia cyfrowe, gdy wyświetlają lub drukują wyniki swoich obliczeń, to zamieniają swoją wewnętrzną reprezentację binarną na naszą dziesiętną. Z kolei gdy my wprowadzamy do tych urządzeń jakieś dane, to posługujemy się naturalnymi dla nas liczbami dziesiętnymi, a posłuszne urządzenia same sobie to zamieniają na wewnętrzną reprezentację binarną.

System binarny ma jeszcze jedną zaletę: za jego pomocą można równie łatwo i naturalnie zapisywać liczby (te, na których trzeba wykonać wymagane działania arytmetyczne, i te, które są wynikiem tych działań), jak i wartości logiczne.

Komputer w wielu przypadkach musi sprawdzać rozmaite warunki (na przykład wyszukując potrzebne informacje), a wynik sprawdzenia dowolnego warunku może być wartością logiczną. Są tylko dwie możliwe wartości logiczne: prawda albo fałsz. Jeśli umówimy się, że wartość prawda utożsamiać będziemy z jedynką, a fałsz oznaczać będziemy jako zero – to te same elementy elektroniczne w strukturze komputera (w pamięci lub w mikroprocesorze) mogą być wykorzystywane zarówno do rejestrowania liczb, jak i do zapisywania rozstrzygnięć logicznych. Jest to ważne, bo dzięki temu komputer może mieć zaprogramowane nie tylko obliczenia na liczbach, ale również ewaluacje złożonych warunków logicznych. W efekcie komputer może prowadzić działania podobne do ludzkiego rozumowania, kiedy z kilku przesłanek trzeba wyciągnąć końcowy wniosek. Służą do tego reguły logiki matematycznej, którą procesor komputera ma wbudowaną na równi z podanymi wyżej regułami wykonywania działań arytmetycznych. Reguły te odwołują się do trzech operacji.

Pierwszą z nich jest negacja. Jeśli jakiś warunek jest prawdziwy i zastosujemy do niego operację negacji – to otrzymamy fałsz. Z kolei zanegowanie warunku fałszywego prowadzi do stwierdzenia prawdziwego.

Drugą jest alternatywa. Jeśli mamy liczne warunki i połączymy je operacją alternatywy – to zbudowane stwierdzenie będzie prawdziwe, jeśli chociaż jeden z tych warunków będzie prawdziwy.

Trzecią operacją jest koniunkcja. Jeśli znowu mamy liczne warunki i połączymy je operacją koniunkcji, to całe stwierdzenie będzie prawdziwe tylko wtedy, jeśli wszystkie warunki będą prawdziwe.


Binarnie reprezentowane liczby, wartości logiczne, ale także obecnie teksty, obrazy, dźwięki i inne sygnały umieszcza się w komputerze w różnych układach elektronicznych – głównie w rejestrach procesora i w pamięci. Dla tych układów trzeba określać ich pojemność. Można ją wyrażać w bitach. Bit to taki składnik struktury komputera, w którym można umieścić jedną cyfrę binarną, czyli wartość zero albo jeden. Bit jest bardzo małą porcją informacji, dlatego do zapisu nawet jednej liczby potrzeba od kilkunastu do kilkudziesięciu bitów, nawet niewielki tekst wymaga kilkuset bitów, a typowy obraz to dziesiątki milionów bitów. Z tego powodu w 1956 r. Werner Buchholz z firmy IBM wprowadził koncepcję „paczki" zawierającej 8 bitów. Takiej „paczce" nadano nazwę bajt.

Ale jeden bajt to także bardzo mała porcja informacji, dlatego w danych technicznych urządzeń cyfrowych podaje się ich pojemność w kilobajtach, megabajtach i gigabajtach. W tych nazwach zawarta jest jednak pewne pułapka, którą na koniec tego artykułu warto ujawnić. Przywykliśmy, że przedrostek kilo oznacza tysiąc. Kilometr to tysiąc metrów, kilogram to tysiąc gramów itp. Natomiast w systemach cyfrowych kilo oznacza mnożnik „dwa do dziesiątej potęgi". Dlatego kilobajt to 1.024 bajty. Podobnie mega oznaczające mnożenie przez milion w systemach binarnych oznacza mnożnik „dwa do dwudziestej potęgi", w związku z czym megabajt to 1.048.576 bajtów. Na podobnej zasadzie gigabajt to 1.073.741.824 bajtów. W przybliżeniu rozważane mnożniki można utożsamiać z „okrągłymi" liczbami tysiąc, milion i miliard – ale warto pamiętać, że naprawdę oznaczają one więcej.

Przygotowano na podstawie tekstu prof. dr hab. Ryszarda Tadeusiewicza, automatyka i informatyka, trzykrotnego rektora Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie.

Pełna wersja tekstu ukazała się na www.rp.pl

Konwersja liczb z systemu dwójkowego na dziesiętny i odwrotnie

https://www.youtube.com/watch?v=VUHwfugYFEA&t=199s

Konwersja liczb z systemu dwójkowego na dziesiętny i odwrotnie

 

Dodawanie w systemie dwójkowym


Mnożenie liczb binarnych



Jako pierwszy, terminu bajt użył w 1956 Werner Buchholz z firmy IBM. Od lat sześćdziesiątych XXw. przyjmuje się, że jeden bajt to 8 bitów. Słowo bajt (ang. byte) powstało od angielskiego bite (kęs), jako najmniejsza porcja danych, którą komputer może „ugryźć” za jednym razem (czyli pobrać, zapisać, przetworzyć).

Jednostki pamięci
1 bit - najmniejsza jednostka pamięci, o wartości 0 lub 1
1 B (bajt) = 8 bitów
1 kB (kilobajt) = 1024 B
1 MB (megabajt) = 1024 kB
1 GB (gigabajt) = 1024 MB
1 TB (terabajt) = 1024 GB
1 PB (petabajt) = 1024 TB
1 EB (eksabajt) = 1024 PB
1 ZB (zettabajt) = 1024 EB
1 YB (jottabajt) = 1024 ZB

Nośnik danych jest to przedmiot umożliwiający fizyczne zapisanie danego rodzaju informacji, a także późniejsze odczytanie (odtworzenie) tej informacji. Pod pojęciem nośnik danych najczęściej rozumie się przedmioty i urządzenia ściśle związane z komputerami. Przykładowe nośniki danych to: dyski optyczne (CD, DVD, Blu-ray), pendrive, karty pamięci.

BUDOWA KOMPUTERA
Cztery podstawowe składniki zestawu komputerowego:
1. jednostka centralna
2. monitor
3. klawiatura
4. myszka

Podstawowe elementy jednostki centralnej komputera
1. płyta główna (mainboard)
2. procesor (CPU skrót od Central Processing Unit)
3. pamięć operacyjna (RAM skrót od Random Access Memory)
4. karta graficzna
5. dysk twardy (HDD skrót od Hard Disk Drive)
6. karta sieciowa
7. karta dźwiękowa
8. napędy dysków optycznych np. CD-ROM, DVD-ROM, CD-RW, DVD-RW, Blu-ray
9. obudowa z zasilaczem

Urządzenia peryferyjne (zewnętrzne) to urządzenia znajdujące się poza jednostką centralną komputera.

Urządzenie wejściowe to urządzenie za pośrednictwem, którego informacje wprowadzane są do komputera.

Urządzenia wyjściowe to urządzenia, za pośrednictwem których informacja wychodzi z komputera.

Podział urządzeń wejścia-wyjścia

urządzenia wejścia to np.: klawiatura, mysz, skaner, mikrofon, dżojstik, trackball, tablet, joypad, kierownica, kamera internetowa
urządzenia wyjścia to np.: monitor, drukarka, głośniki, ploter, słuchawki, projektor, drukarka 3D

 

Spośród wszystkich popularnych, nagrywalnych nośników optycznych najprostszą budową charakteryzuje się krążek CD-R. Aby można było zapisać na nim informacje za pomocą komputerowych nagrywarek, na przezroczysty dysk wykonany z poliwęglanu nakłada się warstwę barwnika organicznego. Najczęściej jest to azocyjanina z domieszką miedzi (płyty niebieskie) bądź niklu (krążki zielone) lub ftalocyjanina (barwa żółta, półprzezroczysta). Na tę warstwę nanosi się następnie powłokę odbijającą światło, wykonaną niemal zawsze z czystego srebra, a później zabezpiecza się te wszystkie delikatne warstwy lakierem ochronnym. Podczas zapisu laser nagrywarki oświetla przez krótką chwilę wybrane punkty płyty, co powoduje ich ogrzanie i prowadzi do nieodwracalnej zmiany stanu barwnika – wypalenia.

Pierwotnie przezroczysty dla światła używanego w napędach CD o długości fali 780 nm związek chemiczny ciemnieje, dzięki czemu na płycie powstaje seria obszarów jasnych i ciemnych. Podczas odtwarzania danych z nagranego nośnika znacznie słabszy promień lasera odczytującego rozprasza się na zaciemnionych obszarach, bez przeszkód natomiast pokonuje punkty, gdzie barwnik pozostaje w swej pierwotnej, jasnej postaci. Światło odbija się od warstwy srebra i powraca do fotodetektora, który interpretuje zmiany jego intensywności jako zera i jedynki.

Opisując sposób zapisywania płyty CD-R, pominęliśmy dwie ważne kwestie: w jaki sposób promień lasera zapisującego jest prowadzony po powierzchni czystego nośnika i jak nagrywarka powinna regulować prędkość wirowania dysku. Podczas normalnej pracy przy odczycie krążków zawierających już dane sprawa jest prosta – laser śledzi spiralną ścieżkę reprezentującą kolejne zera i jedynki. Na podstawie szybkości zmian między obszarami jasnymi i ciemnymi można też ustalić prędkość, z jaką obraca się płyta, i w razie potrzeby wprowadzić odpowiednie korekty.

Podczas zapisu na płycie brakuje jednak obszarów różnie odbijających światło, gdyż ich utworzenie jest właśnie celem nagrywania. Problem ten rozwiązano, tłocząc na poliwęglanowym krążku CD-R spiralną ścieżkę o nieco większej szerokości od ścieżki spotykanej na zwykłych płytach CD-ROM. Dzięki temu podczas nagrywania wystarczy kontrolować promień lasera zapisującego, tak aby nie opuścił on wyznaczonego „koryta”, a otrzymamy idealnie nawiniętą serię jasnych i ciemnych punktów – pitów i landów.


Aby rozwiązać nasz drugi problem, czyli ustalić, z jaką prędkością wiruje nagrywana płyta, ścieżka prowadząca jest dodatkowo pofalowana. Mówiąc najprościej, wytłoczona na czystej płycie ścieżka przypomina nieco rzekę, która płynąc, skręca raz w lewo, a raz w prawo. Ponieważ szybkość zmian wymiarów rowka jest ściśle określona, analizując podczas zapisu fazę odbitego od płyty światła, można obliczyć, jak szybko obraca się nośnik nad laserem. Na podstawie tych informacji zmienia się moc lasera albo reguluje szybkość wirowania dysku.

Płyty wielokrotnego użytku

Barwniki organiczne zmieniające kolor pod wpływem temperatury doskonale sprawdzają się w przypadku płyt jednokrotnego zapisu. Wytworzenie nośnika typu RW, czyli krążka wielorazowego zapisu, wymaga użycia zupełnie innych materiałów. Warstwa barwnika musi być zastąpiona substancją, która może wielokrotnie zmieniać stopień przepuszczalności światła. Funkcję tę pełni mieszanina metali, w skład której wchodzą srebro, ind, antymon i tellur. Ciekawą cechą tak spreparowanego stopu jest możliwość jego wprowadzenia w dwa odmienne stany. W fazie anamorficznej (bezpostaciowej), powstającej po ogrzaniu materiału powyżej temperatury topnienia (500-700°C) i szybkim ochłodzeniu, atomy metali tworzą nieuporządkowaną strukturę, silnie tłumiącą przechodzące światło – tak wypala się „pity” i „landy”. W chwili gdy mieszanina zostanie przez chwilę podgrzana do temperatury powyżej krystalizacji (ok. 200°C), ale poniżej temperatury topnienia, atomy „samoorganizują” się, powracając do uporządkowanej struktury krystalicznej, która znacznie słabiej pochłania promień lasera odczytującego. Ten proces umożliwia więc skasowanie zapisanych uprzednio danych.

Proces wypalania płyty CD-RW na pierwszy rzut oka nie wydaje się zbyt skomplikowany – wystarczy tylko ogrzewać punkty na powierzchni płyty do dwóch różnych temperatur. W rzeczywistości jednak dobranie optymalnych proporcji metali sprawia producentom nośników wiele problemów.

Szczególnie dużo wysiłku włożyć trzeba w przygotowanie płyt CD-RW, które mogłyby być zapisywane z dużymi prędkościami. Aby spełnić ten warunek, trzeba znaleźć taki skład mieszanki, która bardzo szybko powracałaby do stanu krystalicznego (w miarę wzrostu prędkości zapisu laser oświetla dany punkt coraz krócej) i jednocześnie nie wymagałaby zbyt wielkich temperatur w celu przejścia do fazy anamorficznej. Jak trudne jest to zadanie, najlepiej świadczy fakt, że producenci nośników potrzebowali aż dwóch lat, aby podnieść dopuszczalną prędkość zapisu nośników CD-RW z 12x do 24x.

pityilandy

Pity i landy na płytach CD, DVD i Blu-Ray.

 

Opracowano na podstawie artykułu z czasopisma Chip (2003).

html how 2

HTML

 

w3s

colorpicker

Walidator HTML oraz CSS

DMC Firewall is developed by Dean Marshall Consultancy Ltd