Sieci komputerowe. Protokoły. Adresy.

 

Protokół sieciowy - zbiór zasad nawiązywania łączności i wymiany danych między komputerami pracującymi w sieci komputerowej.

Do najważniejszych protokołów należą:

1. TCP/IP (ang. Transmission Control Protocol / Internet Protocol) - to zespół protokołów sieciowych używany w sieci Internet. Zadanie protokołu TCP/IP polega na dzieleniu danych na pakiety odpowiedniej wielkości, ponumerowaniu ich w taki sposób, aby odbiorca mógł sprawdzić, czy dotarły wszystkie pakiety oraz ustawieniu ich we właściwej kolejności. Kolejne partie informacji wkładane są do kopert TCP, a te z kolei umieszczane są w kopertach IP. Oprogramowanie TCP po stronie odbiorcy zbiera wszystkie nadesłane koperty, odczytując przesłane dane. Jeśli brakuje którejś koperty, wysyła żądanie ponownego jej dostarczenia.

2. IP (Internet Protocol) - to protokół do komunikacji sieciowej, gdzie komputer klienta wysyła żądanie, podczas gdy komputer serwera je wypełnia. Protokół ten wykorzystuje adresy sieciowe komputerów zwane adresami IP. W wersji 4 protokołu IP stosowane są adresy 32-bitowe, w wersji 6 protokołu IP 128-bitowe.

3. HTTP (ang. HyperText Transfer Protocol) - to protokół internetowy, używany do obsługi stron WWW. HTTP stanowi podstawowy protokół, przy pomocy którego przebiega komunikacja między klientami i serwerami sieci Web.

4. DHCP (ang. Dynamic Host Configuration Protocol) - to standardowy protokół przydzielający adresy IP poszczególnym komputerom. Serwer DHCP przypisuje adresy IP poszczególnym końcówkom.

5. SMTP (ang. Simple Mail Transfer Protocol) - jest podstawowym protokołem służącym do wysyłania poczty elektronicznej.

6. DNS (ang. Domain Name Service) - protokół używany w sieci Internet obsługujący system nazywania domen. Umożliwia on nadawanie nazw komputerom, które są zrozumiałe i łatwe do zapamiętania dla człowieka, tłumacząc je na adresy IP. DNS oferuje hierarchiczną, statyczną usługę rozróżniania nazw hostów. Administratorzy sieci konfigurują DNS używając listę nazw hostów oraz adresów IP. DNS nie posiada centralnej bazy przechowującej wszystkie adresy IP maszyn w sieci. Dane dotyczące adresów IP dzielone są między wiele komputerów, zwanych serwerami DNS, które są zorganizowane hierarchicznie w formie drzewa. Nazwy najwyższego poziomu składają się z dwuliterowych domen narodowych. Nadrzędna domena narodowa w Polsce oznaczona jest przez pl.

7. FTP (ang. File Transfer Protocol) - to protokół służący do transmisji plików. Przeważnie usługę FTP stosuje się do przesyłania danych z odległej maszyny do swojego komputera lub na odwrót. Protokół ten działa w oparciu o zasadę klient-serwer, a korzystanie z usługi polega na użyciu aplikacji tzw. klienta FTP. Technologia FTP zapewnia ochronę stosując hasła dostępu.

8. POP3 (ang. Post Office Protocol 3) jest standardowym protokołem pobierania poczty e-mail.

Adres IP to unikalny numer, który wykorzystywany jest przez urządzania podłączone do sieci w celu umożliwienia komunikacji miedzy nimi. Każde urządzenie w sieci takie jak komputer, router, serwer musi posiadać taki unikalny adres. Na podstawie numeru IP wiadomo, skąd wysyłana jest dana informacja i dokąd powinna ona dotrzeć. Komputery w sieci lokalnej korzystają zwykle z puli adresów prywatnych (wewnętrznych). To zestaw specjalnych adresów IP wykorzystywanych tylko w sieciach lokalnych, a ignorowanych przez infrastrukturę Internetu. Komputer podłączony do Internetu musi posiadać tzw. publiczny adres IP (zewnętrzny). Taki adres publiczny może być wspólny dla całej sieci lokalnej.

Istnieją dwie wersje adresów IP: IPv4 i IPv6.

W wersji czwartej protokołu IP (IPv4) adres IP jest zapisywany zwykle jako sekwencje czterech ośmiobitowych liczb dziesiętnych (wartość od 0 do 255)  oddzielonych od siebie kropkami np. 192.168.1.12
W protokole IPv4 przestrzeń adresowa opisywana jest więc za pomocą 32 bitów, pozwalając zaadresować 232 węzłów sieci. W czasach gdy powstawał protokół IP (lata siedemdziesiąte XX wieku), wydawało się to wystarczające - wtedy nikt nie przewidywał takiej popularności komputerów i Internetu.
W protokole IPv6 (ang. Internet Protocol version 6) rozmiar tej przestrzeni został zwiększony do 128 bitów co daje 2128 kombinacji. Na jakiś czas wystarczy:)
Adres w IPv6 reprezentowany jest w postaci heksadecymalnej, z dwukropkiem co 16 bitów, np. 2001:0db8:0000:0000:0000:0000:1428:57ab
Adres IPv6 w zapisie dziesiętnym byłby cztery razy dłuższy, a więc składałby się z 16 liczb dziesiętnych z zakresu 0-255.

Trzy bloki przestrzeni prywatnych adresów IP
10.0.0.0 - 10.255.255.255 – dla sieci prywatnych klasy A
172.16.0.0 - 172.31.255.255 – dla sieci prywatnych klasy B
192.168.0.0 - 192.168.255.255 – dla sieci prywatnych klasy C
W małych sieciach najczęściej korzysta się z bloku przestrzeni prywatnych adresów IP klasy C.
 
Aby sprawdzić swój numer IP w sieci lokalnej należy w systemie Windows XP\Vista\7\10 wybrać Start\uruchom, a następnie wpisać cmd i polecenie ipconfig
 
MAC adres (ang. Media Access Control) - unikalny adres (numer seryjny) karty sieciowej. Każdy MAC adres ma długość 6 bajtów (48 bitów) i jest przedstawiany w zapisie heksadecymalnym (np. 12:34:56:78:90:AB).  Pierwsze 24 bity oznaczają producenta karty sieciowej, pozostałe 24 bity są unikatowym identyfikatorem danego egzemplarza karty. Na przykład adres 00:0A:E6:3E:FD:E1 oznacza, że karta została wyprodukowana przez Elitegroup Computer System Co. (ECS) i producent nadał jej numer 3E:FD:E1. Czasami można się spotkać z określeniem, że adres MAC jest 6-bajtowy. Ponieważ 1 bajt to 8 bitów, więc 6 bajtów odpowiada 48 bitom. Pierwsze 3 bajty (vendor code) oznaczają producenta, pozostałe 3 bajty oznaczają kolejny (unikatowy) egzemplarz karty.
 
Jak odczytać MAC adres?
W systemie Windows XP\Vista\7\10 wybrać Start\uruchom, a następnie wpisać cmd i polecenie ipconfig /all
MAC Adress to Physical Address.
Mając taki adres możemy np. na stronie uic.win/en/mac sprawdzić producenta karty sieciowej.
 
W celu ułatwienia zapamiętania adresów wprowadzono nazwy symboliczne, które tłumaczone są na adresy liczbowe przez specjalne komputery w sieci, zwane serwerami DNS. System DNS zamienia adresy IP na nazwy hostów i odwrotnie.
Łatwiejsze jest zapamiętanie nazwy www.wp.pl niż numeru IP 212.77.100.101 ale oznaczają one dokładnie to samo, czyli wpisanie takiego adresu w przeglądarce otworzy stronę portalu wp.pl
Nazwa www.wp.pl zostaje zamieniona na 212.77.100.101 właśnie dzięki istnieniu DNS.
 
Jak sprawdzić numer IP np. www.wp.pl?
W systemie Windows XP\Vista\7\10 wybrać Start\uruchom, a następnie wpisać cmd i polecenie ping www.wp.pl
 
Wyszukiwarki
Google nie rozróżnia wielkości liter tzn. Adam=aDaM
Google automatycznie dodaje operator "and" pomiędzy wpisane wyrazy w polu wyszukiwania i szuka stron, na których występują wszystkie te wyrazy np. syrenka warszawska zadziała jak syrenka i warszawska (koniunkcja matematyczna). Wyniki bardziej dotyczą tego czego szukamy.
Google umożliwia wyeliminowanie z obszaru poszukiwań pewnych wyrazów, ma to szczególne znaczenie w przypadku wyszukiwań wyrazów, które mają wiele znaczeń np. wpis: syrenka -samochód wyeliminuje z wyników strony o samochodzie marki Syrena. Minus przed wyrazem działa jak matematyczna negacja.
Do wyszukiwania całych zwrotów, wyrażeń nazw własnych, tekstów piosenek korzystamy z haseł ujętych w cudzysłowy, np. "piękna nasza polska cała".
Zdarza się, że chcemy wyszukać informacje tylko w konkretnej witrynie, wpisujemy wtedy wyszukiwane hasło, a następnie wyraz "site" z dwukropkiem i nazwę domeny np. sport site:www.wp.pl
Jeżeli wyszukiwane słowa zostaną poprzedzone operatorem "allintitle" np. allintitle: pływanie synchroniczne to google wyszuka nam wyłącznie te strony, które mają oba szukane wyrazy w tytule. Można wykorzystać także operator "intitle" np. intitle: pływanie synchroniczne ale wtedy google wyszuka strony, w których tytule jest wyłącznie pływanie, natomiast w treści strony wyraz synchroniczne. Intitle doskonale sprawdzi się więc do szukania pojedynczych wyrazów  w tytule strony, zawsze to oszczędność 3 znaków:)
Wyszukiwanie można ograniczyć do wyrazów zawartych w adresie url. W tym celu wpisujemy "allinurl" lub "inurl", różnice w działaniu są takie same jak w przypadku  allintitle. Wpis allinurl: plan lekcji wyszuka nam strony, w których adresie url są wyrazy plan i lekcji.
Wyniki wyszukiwania mogą mieć konkretny format pliku. Jeżeli szukam np. plików Worda z informacjami dotyczącymi "Pana Tadeusza" mogę to wpisać tak: "pan tadeusz" filetype:doc
A może prezentacja na geografię? Proszę bardzo: francja filetype:ppt itd.
Google działa też jak kalkulator np. wpisanie w polu wyszukiwania ((2+2)*5)/5 da wynik zgodny z  prawdą tzn. 4. Można też odejmować, potęgować np. 2^32 i obliczać procenty np. 33% of 10.
Google przelicza jednostki np. 2,5 kg w tonach, 200 m w calach daje poprawne wyniki.
Google przelicza waluty  według kursów stosowanych w banku Citibank N.A, wpis: 120 USD w euro.
 
Czy istnieją jakieś alternatywne do Google wyszukiwarki?
Tak. Yahoo.com, Ask.com, Bing.com, Wolframalpha.com.
Wyszukiwarka Bing to odpowiedź Microsoftu na dominację Google w świecie wyszukiwarek. Podobno najlepiej sprawdza się jako wyszukiwarka grafiki i wideo. 
 
WolframAlpha to wyszukiwarka wiedzy (faktów) stworzona przez Stephena Wolframa, uznanego światowej klasy naukowca. WolframAlpha to gigantyczne przedsięwzięcie mające na celu skatalogowanie nie tyle Internetu co całej wiedzy ludzkości i okraszenie tych danych systemami samouczącymi się będącymi w stanie automatycznie wnioskować, poruszać się i operować na faktach i pojęciach. Ta wyszukiwarka ma stać się podstawowym narzędziem używanym w amerykańskim szkolnictwie.
WolframAlpha to jedyna w swoim rodzaju wyszukiwarka semantyczna. Specjalizuje się w analizie danych ścisłych i w przyszłości ma udostępniać informacje ze wszystkich dziedzin, które dadzą się usystematyzować. Podawane przez nią wyniki nie są spisem linków, lecz próbą kompleksowego objaśnienia danego hasła. W odpowiedzi na zapytania wykonuje obliczenia matematyczne, rysuje wykresy, kreśli mapy, przytacza statystyki itp. Każdą stronę z wynikami da się zapisać jako dokument PDF i pobrać. WolframAlpha to zapowiedź nowego Internetu tzw. Web 3.0.
Zadaj w wyszukiwarce Wolframalpha pytanie  w języku naturalnym np. Who is the president of Poland? Otrzymasz konkretną odpowiedź, a nie 300 tysięcy linków, z których będziesz musiał(-a) wybrać właściwy. To jest przyszłość wyszukiwarek.
 
Rozwój sieci Internet
Internet od początku swojego istnienia zmienia się, ewoluuje. Wielu badaczy sieci globalnej wyróżnia w historii Internetu trzy generacje. Oto one:
1) Web 1.0 - strony internetowe miały wyłącznie charakter informacyjny (przeszłość)
2) Web 2.0 - epoka interaktywnych portali społecznościowych i możliwości ingerowania użytkownika w treści pojawiające się w sieci (teraźniejszość)
3) Web 3.0 -  epoka „inteligentnego” oprogramowania i sieci semantycznych (przyszłość)
Web 1.0 to sieć WWW składająca się ze stron i dokumentów połączonych linkami powstała na początku lat 90., jako system dostępu do informacji i baz danych. Jej głównym zadaniem było publikowanie informacji. Charakterystyczną cechą Web 1.0 były ograniczone możliwości użytkownika - mógł tylko połączyć się z komputerem w sieci i odczytać opublikowaną na nim stronę.  Przejście Internetu z generacji do generacji jest raczej płynne, nie można wyznaczyć konkretnej granicy końca Web 1.0 i początku Web 2.0, ale wydaje się, że przełom nastąpił około roku 2000/2001.  Z całą pewnością żyjemy obecnie w czasach Web 2.0, sieci opartej na potencjale ludzkim. Każdy jej użytkownik może dodawać zdjęcia, pisać komentarze i artykuły. Niezwykle popularne stało się prowadzenie blogów, w których autor dzieli się swoimi przemyśleniami, przeżyciami i wiedzą z innymi użytkownikami sieci. Niemniej popularne są fotoblogi, w których treścią główną są zdjęcia i  serwisów z filmami  typu youtube. Goście blogów, fotoblogów i wideoblogów  komentują i oceniają artykuły, fotografie i filmy. Twórcy blogów zabiegają o popularność w sieci, z przejęciem śledzą rankingi, z wypiekami na twarzy odczytują oceny i komentarze. Wszelkie rekordy popularności biją portale społecznościowe typu nasza-klasa.pl, facebook, MySpace. Ponieważ dostęp do sieci jest powszechny, sieć staje się coraz bardziej demokratyczna i liberalna. Publikują w niej już wszyscy, często osoby bez żadnej wiedzy, kompetencji itd. Powstaje szum informacyjny. W zalewie treści bardzo trudno znaleźć poszukiwaną informację, przebić się przez tysiące stron, odróżnić prawdę od fałszu.  Lawinowo rośnie liczba internautów z 42 milionów w 1995 r. do ok. 1,1 miliarda w 2007 r. Ilość nie przechodzi niestety w jakość (wyjątek - Wikipedia). Krytycy Web 2.0 twierdzą, że epoka Web 2.0 to krok wstecz w rozwoju Internetu. Dopuszczenie milionów amatorów do tworzenia sieciowej rzeczywistości pogłębia szum informacyjny, który jest zmorą Internetu. Dziesięciu internautów o IQ 80, nie ma IQ 800, nawet jeśli tak im się wydaje.
Fenomenem Web 2.0 są ostatnio mikroblogi. Ten nowy rodzaj komunikacji polega na publikowaniu krótkich informacji – nie dłuższych niż 160 znaków – na specjalnie przygotowanych stronach. Autorzy mikroblogów tworzą własne siatki użytkowników, dzięki czemu każda wysłana przez nich wiadomość trafia na ich kokpit, czyli spersonalizowaną stronę internetową. A przy okazji do milionów użytkowników. Informacja jest atrakcyjna, bo krótka. Wystarczy rzut oka i wiesz. Wpis ogranicza się do interesującej nowinki z branży blogera, ciętego komentarza, obserwacji, linku, zdjęcia. I, co istotne, mieści się na ekranie komórki. W ten sposób mikroblogi łączą cechy komunikatorów, serwisów informacyjnych, forów internetowych i blogów. Najpopularniejsze mikroblogi to Twitter, Blip i Pinger.
Web 3.0 jeszcze nie istnieje ale jego koncepcja już się rodzi.  Ma to być epoka inteligentnych komputerów, które wiedzą co mają zapisane w pamięci. Maszyn, które potrafią odczytywać metadane (dane o danych). Użytkownicy Internetu w epoce Web 3.0 będą mogli zadawać pytania w języku naturalnym, a wyszukiwarka będzie udzielała na nie konkretnej i pewnej (prawdziwej) odpowiedzi, a nie tak jak dziś wskazywała kilkaset tysięcy stron z wystąpieniem wyszukiwanych wyrazów bez zrozumienia ich kontekstu. W sieci semantycznej Web 3.0 będzie można:
* powiązać różne dane znajdujące się w Internecie w ramach wspólnych jednostek znaczeniowych (np. strony dotyczące filmów, dziedzin nauki, kuchni francuskiej, itd.)
* rozróżnić dane, które dla maszyn są w tej chwili nierozróżnialne ze względu na identyczny zapis tekstowy (np. zamek - urządzenie do zamykania drzwi; urządzenie do łączenia w ustalonym położeniu elementów ubrania; okazała budowla mieszkalno-obronna).
* przeprowadzać na tychże danych wnioskowania, tzn. otrzymywać informacje na ich temat, które nie są zawarte wprost (np. na podstawie danej "Ewa jest żoną Adama", możemy też dowiedzieć się, że Ewa jest kobietą, Adam mężczyzną, Adam jest mężem Ewy, żaden inny mężczyzna nie jest mężem Ewy, itd.)
* automatycznie kreować artykuły na wybrany temat (po określeniu tematu otrzymamy gotowy tekst, który będzie sumą najcenniejszych treści publikowanych w sieci)
* wyręczyć się komputerem w pracy  np. przy kupnie pralki (komputer sam kupi pralkę w Internecie po ustaleniu przez nas parametrów brzegowych i maksymalnej ceny).
Przejście z Web 2.0 do Web 3.0 ma nastąpić w latach 2010-2020 i będzie powiązane z rewolucyjnymi zmianami technologicznymi.

html how 2

HTML

 

w3s

colorpicker

Walidator HTML oraz CSS

© 2021 classroom.pl All Rights Reserved.
DMC Firewall is developed by Dean Marshall Consultancy Ltd