akapit - wyodrębniony graficznie fragment tekstu stanowiący logiczną całość, obszar tekstu ograniczony dwoma wcięciami klawisza [Enter]. [Enter] kończy poprzedni akapit i zaczyna bieżący.

czcionka – obraz znaku, np. litery, cyfry o ustalonym rodzaju (np. Arial CE, Courier New CE) i kroju (normalny, pochylony, pogrubiony itp.). 
 
czcionka bezszeryfowa - czcionka bez dodatkowych ornamentów i ozdobników. Czcionki bezszeryfowe stosuje się najczęściej do dużych elementów tekstu, np. tytułów. Przykładem czcionek bezszeryfowej są Arial, Verdana, Tahoma. 
 
czcionka szeryfowa - czcionka z wykończeniami liter i cyfr. Dodatkowe elementy pełnią nie tylko funkcję dekoracyjną - prowadzą również wzrok wzdłuż linii tekstu i przez to ułatwiają czytanie. Stąd też czcionki szeryfowe najczęściej stosuje się do głównego tekstu, a rzadziej do tytułów. Przykładem takiej czcionki jest Times New Roman. 
 
dokument – tekst przechowywany w pliku o określonej nazwie; może on być wzbogacony wykresami, tabelami, wzorami, grafiką. 
 
formatowanie tekstu - przekształcanie wyglądu dokumentu tekstowego w programie - najczęściej w edytorze tekstu. Do formatowania tekstu należy: ustawianie marginesów, zmiana wielkości czy kroju czcionki, modyfikacja kolorów, tworzenie tabel, wyrównywanie tekstu itd. 
 
interlinia – odstęp między wierszami tekstu (dostępne są interlinie o wysokości 1, 1,5, 2 wierszy)
 
justowanie – wyrównywanie tekstu, potocznie wyrównywanie do lewego i prawego marginesu jednocześnie przez wprowadzenie dodatkowych odstępów między wyrazami. 
 
kolumna – tekst zapisany w układzie pionowym. W typowych dokumentach na stronie znajduje się jedna kolumna tekstu; w gazetach, broszurach, encyklopediach stosuje się kilka kolumn na stronie. 
 
krój pisma - różne sposoby przedstawiania tej samej czcionki. Np. pogrubiony, kursywa, podkreślony itp. 
 
kursywa - pismo pochylone, italik 
 
margines – niezapisana powierzchnia tworząca obrzeże strony 
 
nagłówek – część dokumentu tekstowego znajdująca się w górnej części strony, umieszczony tam tekst ukazuje się na kolejnych stronach dokumentu 
 
przypis – informacja uzupełniająca treść dokumentu, zawierająca objaśnienie do pojęcia w tekście, znajdująca się na dole strony lub na końcu rozdziału czy książki. W samym tekście umieszczony jest odnośnik do przypisu1. Odnośnik wpisany jest jako indeks górny bezpośrednio przy pojęciu, którego dotyczy przypis. 
 
redagowanie tekstu – wszelkie prace związane z tworzeniem treści dokumentu tekstowego 
 
stopka - część dokumentu tekstowego znajdująca się w dolnej części strony, umieszczony tam tekst ukazuje się na kolejnych stronach dokumentu, najczęściej w stopce znajduje się numer strony 
 
strona – każda z dwu powierzchni kartki, na której jest drukowany dokument. W Polsce najczęściej rozpowszechniony jest format A4 (210x297 mm). 
 
styl – zbiór cech określających akapit (odpowiedni wybór czcionki, odstępów, wyrównywania, itp.) zapisany pod określoną nazwą i wykorzystywany przy formatowaniu tekstu 
 
twarda spacja – spacja trwale łącząca dwa wyrazy, które nie mają być rozdzielone do sąsiednich wierszy, najczęściej używana do związania pojedynczych literek (i, a, w, z) aby nie zostawały na końcach linii, uzyskuje się ją w edytorze Word przez kombinację klawiszy Shift+Ctrl+spacja) 

Najważniejsze klawisze klawiatury

Najważniejsze klawisze typowej klawiatury komputerowej. Na rysunkach pokazujemy typową klawiaturę w komputerach stacjonarnych pracujących pod kontrolą systemu Windows. Klawiatury w laptopach trochę się od niej różnią. Ponieważ w laptopie jest mniej miejsca, to rezygnuje się z niektórych zdublowanych klawiszy. Każdy producent robi to po swojemu, więc trudno jest mówić o „typowej klawiaturze” laptopa. Niemniej każdy ważny klawisz występujący na klawiaturach komputerów stacjonarnych powinieneś znaleźć na klawiaturze swego laptopa.

Klawisz Esc

Klawisz Esc (ang. Escape – ucieczka). Służy on zwykle do wycofywania się ze „ślepych uliczek” programów, w które zabrnąłeś przez pomyłkę. Jeśli gdzieś utknąłeś i nie wiesz co zrobić, to spróbuj go nacisnąć.

Klawisz Esc

 

F1 – pomocy!

Klawisz funkcyjny F1 służy tradycyjnie do wywoływania pomocy elektronicznej programu z którym aktualnie pracujesz.

Klawisz F1 na klawiaturze

 

Klawisze funkcyjne

Od F1 do najczęściej F12. Ich przeznaczenie zależne jest od inwencji twórców poszczególnych programów komputerowych. Tylko F1 powszechnie jest przeznaczone do wywoływania pomocy. Działanie pozostałych klawiszy różni się w zależności od programu.

Klawisze funkcyjne

 

Usuwanie znaków: Backspace i Delete

Usuwanie: Backspace (na lewo od kursora), Delete (na prawo od kursora)

Klawisze Backspace i Delete

 

Przesuwanie kursora

Strzałki – znak po znaku, Home – na początek, End – na koniec, PageUp – stronę w górę, PageDown – stronę w dół. Klawisze te zdublowane są na klawiaturze numerycznej – patrz niżej.

 

Klawiatura numeryczna

Klawiatura numeryczna zawiera zdublowane klawisze występujące również w innych miejscach. W laptopach często nie występuje z braku miejsca. Może działać w dwóch trybach przełączanych klawiszem NumLock. W trybie numerycznym (diodka NumLock się świeci) – cenionym przez księgowych – klawisze służą do wprowadzania cyfr. W trybie nawigacyjnym (diodka NumLock się nie świeci) stanowi drugi zestaw klawiszy do sterowania kursorem (patrz powyżej).

Klawiatura numeryczna

 

Enter – nowy akapit

Aby zakończyć pisanie w danym wierszu i przejść do następnego, należy nacisnąć klawisz Enter. W popularnych edytorach tekstu naciskasz Enter tylko wtedy, gdy chcesz wymusić przejście do następnego wiersza, by np. rozpocząć nowy akapit tekstu. Jeśli tego nie zrobisz to tekst sam „spadnie” do następnego wiersza gdy osiągnie prawy margines.

Klawisz Enter na klawiaturze komputera

 

Spacja i Tab

Spacja – wiadomo: puste miejsce między znakami, np. między wyrazami.

Klawisz Tab wstawia do edytora znak tabulacji znacznie szerszy niż zwykła spacja.

Klawisze Spacja i Tab na klawiaturze

 

Shift i CapsLock

Klawisz Shift razem z literą ­– duże litery. Shift razem ze znakiem lub cyfrą – górny znak z klawisza (np. @ zamiast 2). Na klawiaturze są dwa klawisze Shift – prawy i lewy. Zwykle mają te samo działanie, aczkolwiek jest możliwe, że w jakiejś konkretnej aplikacji programista zaprogramuje, że ich działanie jest inne.

Caps­­Lock na stale włącza możliwość pisania dużymi literami. Wystarcza go raz nacisnąć i zapala się mała diodka podpisana również CapsLock, umieszczona zwykle w prawym górnym rogu klawiatury. Gdy diodka ta się świeci, to uzyskujemy duże litery bez naciskania Shift. (Gdy naciśniemy wtedy Shift, uzyskujemy z kolei możliwość napisania małej litery. Mówimy więc, że CapsLock odwraca znaczenie naciśnięcia Shift.) Jeśli chodzi o uzyskiwanie znaków górnych z klawiszy, to naciśnięcie CapsLock nie ma znaczenia.

Klawisze Shift i CapsLock

 

Ctrl i Alt

Klawisze Ctrl i Alt (podobnie jak Shift) zmieniają znaczenie innych klawiszy. Jest to do uznania twórców poszczególnych aplikacji, szczególnie przy tworzeniu tzw. skrótów klawiaturowych, gdzie przy naciśnięciu dwóch klawiszy na raz (w tym właśnie Ctrl albo Alt i drugiego jakiegoś innego klawisza, np. litery czy cyfry) można wykonać jakieś zadanie. Np. kombinacja Ctrl-S to skrót klawiaturowy wykorzystywany dość powszechnie do zapisywania dokumentów. Z kolei naciśnięcie samego Alt wywołuje często menu programu.

Na klawiaturze są po dwa klawisze Ctrl i Alt – prawy i lewy. Z założenia mają te samo działanie, ale jest możliwe, że w jakiejś konkretnej aplikacji programista zaprogramuje, że ich działanie jest inne. I tak się dzieje z prawym Alt, który w polskojęzycznej wersji Windows służy standardowo do uzyskiwania „polskich liter”, o czym niżej. Do uzyskiwania skrótów klawiaturowych możesz w polskich Windowsach użyć w związku z tym tylko lewego Alt.

Klawisze Ctrl i Alt na klawiaturze komputera

 

„Polskie litery”

Jak wiadomo, w języku polskim używa się kilku liter specyficznych dla tego języka, a dokładnie dziewięć: ą, ć, ę, ł, ń, ó, ś, ź oraz ż (i te same duże litery — razem 18 znaków). W systemie Windows uzyskuje się je standardowo (tzw. „klawiatura programisty”) w połączenie z klawiszem prawym Alt.

Polskie litery uzyskuje się przez równoczesne naciśnięcie prawego Alt i odpowiedniej litery łacińskiej. Co to znaczy odpowiedniej? Schemat jest bardzo prosty: ą uzyskujemy przez naciśnięcie Alt-a, ć – Alt-c, ę – Alt-e, ł – Alt-l, ń – Alt-n, ó – Alt-o, ś – Alt-s, ź (Uwaga – wyjątek!!!) – Alt-x oraz ż – Alt-z. Uzyskanie dużej polskiej litery wymaga już pewnej zręczności, bo trzeba nacisnąć jednocześnie trzy klawisze, np. w przypadku Ą – prawe Alt-Shift-A. Podobnie, jak w przypadku liter łacińskich, włączenie za pomocą klawisza Caps­Lock diodki o tej samej nazwie (patrz powyżej) odwraca znaczenie naciśnięcia Shift. Przy układzie klawiatury polskim (programisty) prawy Alt zarezerwowany jest dla uzyskiwania polskich liter. Tak więc do wywoływania menu i skrótów klawiaturowych trzeba stosować lewe Alt.

Klawisz prawy Alt

 

Klawisz Windows

Wiele klawiatur posiada specjalne klawisze ułatwiające korzystanie z Windows i typowych programów Windowsowych. Przykładem tego jest często występujący klawisz z logo Windows (na rysunku pomiędzy klawiszami Ctrl i Alt), którego naciśnięcie odpowiada kliknięciu przycisku Start.

Klawisz Windows

 

 

poziom1

To jest tło do gry o nazwie "Koci labirynt". Takie tło można utworzyć np. w edytorze graficznym Paint. Musisz tylko pamiętać, żeby tło miało odpowiedni wymiar, który wynosi 480 na 360 pikseli.

Długi bok tego prostokąta ma 480 pikseli, a krótki 360 pikseli.

A tak wyglądają skrypty, które napisaliśmy na pierwszej lekcji dotyczącej gry "Koci labirynt".

Pamietaj! Załóż konto w Scratch. Zaloguj się i wpisz jeszcze raz takie skrypty dla kota.

Proszę żeby uczniowie klas czwartych ćwiczyli w domu logowanie do usługi Office365. Umieli samodzielnie wejść na stronę office.com, znali swój login i hasło lub nosili je na lekcje informatyki.

Na kilku pierwszych lekcjach powtarzamy wiadomości o edytorze tekstu Word. Uczeń powinien znać z lekcji informatyki w klasach 1-3 podstawowe zasady edycji tekstów, wiedzieć jak wprowadzić z klawiatury tzw. polskie znaki, znać wszystkie przyciski klawiatury, a w szczególności: Enter, ESC, spacja, ALT, Caps Lock, Backspace, Delete, wiedzieć jak wprowadzić znak @.

Kolejną aplikacją z pakietu Office, którą poznajemy na informatyce jest PowerPoint. Uczeń 4 klasy powinien samodzielnie tworzyć nową prezentację, dodawać do niej slajdy (Tylko tytuł, Title Only), wpisywać tytuły slajdów, wyszukiwać obrazki za pomocą wyszukiwarki Bing, wstawiać obrazki na slajdy, korzystać z podpowiedzi projektanta i formatować wygląd slajdów. Podobnie jak w przypadku edytora Word uczeń zapisuje swoje prace nadając im nazwę. Wszystkie prace ucznia są widoczne na jego dysku OneDrive.

scratch

kahoot

deepl

© 2021 classroom.pl All Rights Reserved.
Our website is protected by DMC Firewall!